Mijn hond
Waar kon mijn hond zijn?
Ik had geen idee waar hij was.
Hij was naar zijn hok gegaan, maar ik zag hem niet.
Dit gebeurde toch niet echt!
Ik hoopte dat hij niet in gevaar was. Het was een lief dier.
Misschien was hij naar de buurman gegaan.
Ik ging naar mijn buurman maar hij zei dat hij hem niet gezien had.
Ik ging naar het park en ik vond niet mijn hond, maar mijn vriendin.
"Dag Farah", zei ik, "hoe maak je het?"
"Het gaat me goed", zei Farah.
"Wat is er aan de hand?", vroeg Farah.
"Het is heel erg, ik ben mijn hond kwijt", zei ik.
"Dat is jammer!", zei Farah. "Waar kan hij zijn?"
"Ik weet het niet", zei ik.
"Hoe komt het dat hij weg is?", vroeg Farah.
"Ik weet het niet, maar ik denk dat hij in het park is. Kun je me eventjes helpen?", vroeg ik.
"Natuurlijk, ik help je graag", zei Farah. "Laten we gaan!"
En we liepen door het park.
En we riepen: "Rover! Rover! Rover! Waar ben je, Rover! Roooooooooooooooooooover! Waar beeeeeeeeeen je?! O mijn Rover, waar ben je gebleven?!"
En toen vroeg ik een vrouw: "Heeft u een hond in het park gezien?"
"Wel, hoe ziet uw hond eruit?", vroeg de mevrouw.
"Hij is groot en zwart en hij heeft een rode halsband."
"Ik zag hem bij de brug", zei de mevrouw.
"Dank u wel, mevrouw", zeiden wij.
We gingen naar de brug maar er stond geen hond op de brug.
"Niet in paniek raken", zei Farah, "nog niet!
Weet je, dit park heeft TWEE bruggen..."
We gingen naar de tweede brug.
En wat we daar zagen was geen mooi gezicht.
Iemand nam onze hond mee!
Voordat we iets konden zeggen, reden ze weg.
"Wat moeten we doen?", vroeg ik Farah.
"Ik weet het niet", zei Farah
Ik begon te huilen.
Huil niet", hoorde ik ...
"Wie zei dat?", vroeg ik.
"Ik zal je hond vinden en hem redden", antwoordde de vreemdeling.
"Wie ben je?", vroeg Farah.
"Ik ben de superheld! Ze noemen mij Superheld, natuurlijk.
Maar ik ben eigenlijk een superheldin, en ik heet Harriėtte."
"Wat gaat u doen?", vroeg ik.
"Ik zal door de stad vliegen en proberen te zien waar je hond is", zei Harriėtte de superheldin.
"Wat moeten wij doen?", vroeg Farah.
"Jullie moeten naar het politiebureau gaan en vertellen wat jullie gezien hebben", zei Harriėtte.
Dus Harriėtte vloog door de stad. En wij gingen naar het politiebureau.
Er waren heel veel mensen en we moesten lang op een politieagent wachten.
Ten slotte kwam hij.
"Wat is jullie overkomen?", vroeg de flik.
"Mijn hond is gekidnapt!", zei ik.
"Je hond?", vroeg de politieagent verrast.
"Ja, we zagen iemand hem meenemen uit het park", antwoordde ik.
"Maar we waren te ver en we konden niets doen", zei Farah.
"Hmmm, dat is niet goed. Het betekent dat de bende van de gekke honden terug is in de stad. Deze week hebben we al meer van dit soort aangiftes gehad", zei de flik.
"Wat moeten we nu doen?", vroeg ik.
De politie kon ons niet helpen.
We gingen naar huis.
Toen kwam Harriėtte de superheldin door het raam naar binnen met een kleine, witte hond.
"Hier is je hond", zei ze.
"Nee. Dat is niet mijn hond!", zei ik. "Mijn hond is zwart maar die is wit.
Mijn hond is ook groter dan die."
"Sorry", zei Harriėtte, "dat wist ik niet. Je had me dat niet verteld. En gedachten lezen behoort niet tot mijn gaven. Ik probeer het opnieuw."
De volgende dag stond ik op en vond een briefje op mijn raam.
Er stond op: "Hoi, ontmoet me om één uur, bij Farahs huis. We gaan de bende van de gekke honden vinden. Uw heldin, Harriėtte."
Dus om één uur ging ik naar Farah's huis. Ik zag Farah en Harriėtte in de tuin met papieren en mappen (kaarten). En we begonnen te praten over hoe we de bende van de gekke honden zouden kunnen vinden.
"Ik zal weer door de stad vliegen en proberen uit te vinden waar de bende van de gekke honden is", zei Harriėtte. "Jullie gaan naar het park en kijken weer rond."
"Dat is een fantastisch idee!", zeiden we.
"We zijn het eens!", zeiden we allemaal.
Twee uur later hadden we nog geen geluk.
Toen gebeurde er iets...
Plotseling zat het park vol met honden.
"Hé, ik heb uw hond gevonden!", schreeuwde Harriėtte.
"Wow.... dit is fantastisch!", zei Farah.
Toen vloog Harriėtte naar beneden en gaf me mijn hond. Ik was zo blij. Ik had hem heel erg gemist.
"Dank u wel, Harriėtte, maar waar komen al deze honden vandaan?", vroeg ik.
Dus Harriėtte vertelde ons het verhaal over hoe zij de 'bende van de gekke honden' had gevonden.
En op het einde had ze alle honden uit het hol van de 'Bende van de gekke honden' bevrijd.
Einde
Door: Leeuwin, EetSmakelijk, Snoezig, Ania, Dora
Zie ook: Mijn hond [forum :: verhaaltjeshoekje]
|
My dog
Where could my dog be?
I had no idea where he was.
He had gone for the house, but I didn't see him.
This was not really happening, was it!
I was hoping that he was not in danger.
He was a dear dog.
Maybe, he went to my neighbour.
I went to my neighbour and he said that he had not seen him.
I went to the park and I found not my dog but my friend.
"Hello Farah", I said, "how are you?"
"I'm fine", said Farah.
"What is wrong?", asked Farah.
"It's bad, I have lost my dog", I said.
"That's a pity!", said Farah. "Where can he be?"
"I
don't know", I said.
"How is it that he is gone?", asked Farah.
"I don't know but I think that he is in the park. Can you please help me?", I asked.
"Of course, I'm happy to help you", said Farah. "Let's go!"
And we walked through the park, calling: "Rover! Rover! Rover! Where are you, Rooooooover, where aaaaaaare you?! Oh my Rover, where have you gone?!"
And then, I asked a lady: "Have you seen a dog in the park?"
"Well, what does your dog look like?", asked the lady.
"He is big and black, and he has a red collar.
"I saw him at the bridge", said the lady.
"Thank you very much, Miss", we said.
We went to the bridge but there was no dog on the bridge.
"Don't panic", said Farah, "not yet!
You know, there are TWO bridges in this park..."
We went to the second bridge.
And what we saw there was not a pretty sight.
Someone was taking our dog!
Before we could say anything, they drove off.
"What should we do?", I asked Farah.
"I don't know", said Farah.
I started crying.
"Don't cry", I heard.
"Who said that?", I asked.
"I will find and rescue your dog", answered the stranger.
"Who are you?", asked Farah.
"I am the super hero! They call me Super Hero, of course.
But I'm really a super heroine, and my name is Harriėtte"
"What will you do?", I asked.
"I'll fly around the city and try to see where your dog is", said Harriėtte the super hero.
"What shall we do?", asked Farah.
"You should go to the police station and tell them what you saw", said Harriėtte.
So, Harriėtte flew around the city. And we went to the police staion.
There were many people so we had to wait a long time for a policeman.
Finally, he came.
"What has happened to you?", the cop asked.
"My dog was kidnapped", I said.
"Your dog?", the policeman asked, surprised.
"Yes, we saw somebody taking him from the park",
I answered.
"But we were too far and we couldn't do anything", Farah said.
"Hmm that's not good. It means that the gang of the crazy dogs is back in the town. This week we've already had a few reports like this", the cop said.
"What can we do now?", I asked.
The police could not help us.
We went home.
Then, Harriėtte the super heroine came in through the window with a small, white dog.
"Here is your dog", she said.
"No. That is not my dog!", I said. "My dog is black but that one is white.
My dog is bigger than that one too."
"Sorry," said Harriet, "I didn't know that. You didn't tell me that. And mind reading is not
one of my superpowers. I will try again."
The next day, I woke up to find a note on my window.
It stated: "Hi, meet me at Farah's house at one o'clock. We are going to find the gang of the crazy dogs. Your heroine, Harriėtte."
So, I went to Farah's house at one o'clock. I saw Farah and Harriėtte in the yard with papers and maps.
And we began to talk about how to find the gang of the crazy dogs.
"I will fly around the city again and try to find the gang of the crazy dogs." said Harriėtte.
"You go to the park and look around again."
"That is a great idea!", we said.
"We are in agreement!", we all said.
Two hours later, we still had no luck.
Then, something happened.
Suddenly, the park was full of dogs.
"Heeeeey, I found your dog!" shouted Harriėtte.
"Wow.... this is great!", said Farah.
Then, Harriėtte flew down and gave me my dog. I was so happy. I had missed him so much.
"Thank you so much Harriėtte, but where have all these dogs come from?" I asked.
So Harriėtte told us the story of, how she found the 'gang of the crazy dogs'.
And at the end, she had all the dogs from the 'Gang of the crazy dogs' lair released.
The End
By: Leeuwin, EetSmakelijk, Snoezig, Ania, Dora
Translated and edited by the authors, Joke, and Bieneke
See also: Mijn hond [forum :: verhaaltjeshoekje]
|
Questions?