Katzenjammer

Een hoekje voor absolute beginners. Hier schrijf je alleen eenvoudige zinnen en over eenvoudige onderwerpen / A corner for absolute beginners. Here, you only write simple phrases and about simple topics.
Forum rules
When correcting Dutch texts, (most) vraagbaken use a colour code to distinguish between different types of mistakes. See also: viewtopic.php?f=3&t=753&p=5506#p5506
User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Katzenjammer

Post by Langemarck » Tue Jun 27, 2017 11:09 am

BrutallyFrank wrote:
Thu Jun 15, 2017 7:53 am
Langemarck wrote:
Wed Jun 14, 2017 10:58 pm
Dank je, Frank. Ík ook houd van Holland: het is waarchijnlijk het meest kattenvriendelijke land ter wereld, en de kat is mijn allergeliefdste Dier, mijn alter ego. Ik ben nergens buiten Europa geweest, dus ik kan het alleen maar vermoeden. Maar mijn ervaring met Hollanders is opbouwend.
Ik weet niet hoe je op het onderwerp 'katten' komt. Ik heb de mijne helaas drie weken geleden moeten laten inslapen ... :-(
Hoi, Frank. Het spijt me waarachtig te moeten horen over het verlies van je kat. Een mijner buitenkaters is in november dood in een watergang gevonden, en deswege leed ik tot op heden aan depressie. Troostwoorden als 'sterkte!' of fabels over een dierenparadijs hebben mij niets geholpen, dus ik ga ze ook hier niet bezigen.
Ik vermoed, trouwens, dat België evenzo kattenvriendelijk moet zijn, maar het is te lang geldeden dat ik er was om dit nu met zekeheid te kunnen vaststellen.
Last edited by BrutallyFrank on Thu Jun 29, 2017 4:07 pm, edited 1 time in total.
Reason: new topic start
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

User avatar
BrutallyFrank
Global moderator
Posts: 940
Joined: Fri Apr 20, 2007 3:47 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Gender: Male
Location: Eijsden-Margraten

Re: Katzenjammer

Post by BrutallyFrank » Thu Jun 29, 2017 4:13 pm

Als eerste wil ik je toch sterkte wensen. Ik kan me voorstellen dat je niet meteen op sentimenteel gedoe zit te wachten. Daar heb ik zelf ook niks mee: kattenparadijs en zo ... niks voor mij. En toch vind ik het wel een troostende gedachte en kun je iemand (waarvan je weet dat die wel zo sentimenteel is) er troost mee bieden. Zelf ben ik ook wel nuchter in dat soort dingen, maar ik loop dan altijd tegen andere problemen aan: rationeel en emotioneel zijn totaal uit balans. En daar heb ik veel moeite mee. Ik heb sowieso veel moeite om afscheid te nemen ... kan me heel snel aan mensen en dieren hechten. En wat in dit geval het pijnlijke was: ik heb iemand in huis die me stress bezorgd en juist de kat kon mijn stress wegnemen. Even tussen mij en mijn laptop in komen staan, even een knuffel geven en dan was het alweer OK. En daarom is het gemis nu zo voelbaar ...
"Moenie worrie nie, alles sal reg kom" (maar hy het nie gesê wanneer nie!)

Image

User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Re: Katzenjammer

Post by Langemarck » Fri Jun 30, 2017 1:24 am

BrutallyFrank wrote:
Thu Jun 29, 2017 4:13 pm
Als eerste wil ik je toch sterkte wensen. Ik kan me voorstellen dat je niet meteen op sentimenteel gedoe zit te wachten. Daar heb ik zelf ook niks mee: kattenparadijs en zo ... niks voor mij. En toch vind ik het wel een troostende gedachte en kun je iemand (waarvan je weet dat die wel zo sentimenteel is) er troost mee bieden. Zelf ben ik ook wel nuchter in dat soort dingen, maar ik loop dan altijd tegen andere problemen aan: rationeel en emotioneel zijn totaal uit balans. En daar heb ik veel moeite mee. Ik heb sowieso veel moeite om afscheid te nemen ... kan me heel snel aan mensen en dieren hechten. En wat in dit geval het pijnlijke was: ik heb iemand in huis die me stress bezorgd en juist de kat kon mijn stress wegnemen. Even tussen mij en mijn laptop in komen staan, even een knuffel geven en dan was het alweer OK. En daarom is het gemis nu zo voelbaar ...
Ja. De mijne was onderaan mijn bed geboren. Ik heb zijn piepen als de eerste man gehoord. Ik had zijn moeder zo lief, ik kende zijn vader, die een zwerfkater was, door mij altijd graag gevoerd en geherbergd in een huisje in de tuin, dat voor hem werd bereid. Hij was de zwakste van de drie geborenen, hij kon zijn achterpoten niet bewegen in de eerste weken. Ik heb hem ze helpen oefenen, een soort van fysiotherapie toegepast, en hem soms ertoe dwong om over langere dan hij dat wilde, strekken te moeten kruipen. Mettertijd werd hij de grootste en de sterkste dan zijn zeer slimme broer, welke gelukkig tot op heden overblijft. Ik kende hem door en door. Doordat hij in het begin zwak was en ik zo veel liefde aan hem in het bijzonder had besteed, werd juist die mij zo dierbaar. Hij was altijd zo dol op buitenkomen, hij was half-wild, en daarom waardeerde ik zijn gebondenheid aan me des te meerder. In zijn 3,5-jarige leven heeft hij een ernstige infectie gehad ten gevolge van zijn zoekraken tijdens een verhuizing. 2 weken uitblijven in de winter, waarna het me hem uiteindelijk beet te pakken lukte, toen hij getrouwelijk aan het wachten was in de oude tuin om eens naar binnen te worden gelaten, zoals hij altijd gedaan had. Later een oorontsteking, drie weken voor zijn dood. Dat alles hebben we wegbestreden, altijd tot grote opluchting en vreugde. Toen ik zijn lichaam ophaalde, kreeg ik te horen wat een grote kater hij was... Voor mij is dit een tragedie, want Dieren zijn me nauwer dan mensen. Die kat was een deel van mijzelf. Ik voel me halfdood. Als hij ooit stierf op een b.v. 15-jarige leeftid, zou dat, denk ik makkelijker zijn te accepteren. Maar zo jong? én verdronken? Nee.

Het spijt me te horen van je bezorgdheden thuis. Voor mij ook zijn Dieren de beste anti-depressanten.
Hoe oud was jouw kat?
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

User avatar
BrutallyFrank
Global moderator
Posts: 940
Joined: Fri Apr 20, 2007 3:47 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Gender: Male
Location: Eijsden-Margraten

Re: Katzenjammer

Post by BrutallyFrank » Fri Jun 30, 2017 2:09 pm

Ik kan helemaal begrijpen dat deze kat jouw lieveling was. Dat je alles deed om 'm te trainen om toch sterk te worden. Dat creëert een sterke band.

Mijn kat was bijna 14 jaar. Hij was van mijn neefje en zijn vriendin. Die hadden twee katten en toen de relatie afgelopen was, hebben ze ieder een kat meegenomen. Mijn neefje heeft toen even hier gewoond en is vlak daarna vertrokken. Maar de kat bleef. Hij deed alsof de kat nog steeds van hem was, maar in feite hoorde hij hier.
Ik zat er niet op te wachten, maar het was al vaker voorgekomen dat dieren hier werden opgenomen zonder dat iemand wat gevraagd werd. En deze mocht er voor mij ook wel bij. Ik had ooit een kat (1jaar), maar die werd aangereden. Daarna nog een hond (14 jaar) en nog eens een hond (1 jaar, epilepsie).
Nu ben ik met de jaren meer van katten gaan houden: vooral hun eigenzinnig gedrag, maar toch voorspelbaar. Ook de rituelen tijdens het drinken (eerst altijd even met een pootje voelen) of als hij ergens mee wilde (dan liep hij eerst mee de andere kant uit, om dan voor me uit te lopen als ik terugging). Kwestie van respect voor elkaar: "Nee!" was inderdaad nee en als we 'ruzie' hadden, legden we dat ook meteen weer bij. We respecteerden elkaars grenzen. En als ik verdrietig of gefrustreerd was, dan was hij altijd wel ergens in de buurt.

Ik heb 'm nooit een naam gegeven. Wat had dat voor een zin? Als ik riep, kwam hij toch niet. Maar als ik aan de achterdeur stond en floot, kwam hij wel aan rennen. En als ik de kippen achter ging voeren, liep hij trouwer met me mee dan mijn beide honden.

Helaas begon hij drie/vier maanden geleden met zijn haren uit te trekken. De eerste gedachte is dat het om vlooien ging, maar dat kan in eerste instantie het geval zijn geweest. Het bleef maar duren en na de nodige bezoeken aan de dierenarts kwam eindelijke de goede diagnose: gezwel onder zijn tong ... plaveiselcelcarcinoom (soort huidkanker). Komt veel voor bij katten van die leeftijd. Ze likken hun vacht en daarmee krijgen ze kankerverwekkende stoffen binnen. Als je nagaat dat hier verschillende cementbedrijven afval verbranden (2), autoweg vlakbij (fijnstof), twee grote vliegvelden die hier hun vliegroutes hebben (Bierset en MAA), etc ... Lang verhaal allemaal hoe het verder verlopen is (pijnlijk)

Ik heb 'm thuis laten inslapen, maar ik vond het niet rustgevend. De eerste spuit in zijn achterpoot deed 'm pijn. Gelukkig werkte het wel snel (30 seconden?). Paar minuten daarna de overdosis. Hij ademde opeens nog twee keer heel diep en toen was het voorbij.

Twee maanden heb ik voor 'm gezorgd: zijn haren geborsteld omdat hij dat moeilijk kon bijhouden. Het groeide weer mooi bij, maar hij bleef haren uittrekken. Daarnaast voor zijn voedsel zorgen (natvoer, maar toch at hij zijn droogvoer ook op). Maar door de veranderde voeding kreeg hij problemen met zijn ontlasting (krampen) en dat gaf groten problemen. Ik wilde hem niet laten lijden en de avond voor hij stierf had hij duidelijk bloed bij zijn mond. Of het van de tumor was, weet ik niet ... maar héél veel last van de tumor had hij niet. Maar waarom zou ik wachten tot hij dat wel kreeg? Ik zou 'm graag verder hebben laten leven, maar de kwaliteit zou toch achteruit gaan. En ik laat niemand lijden omdat ik niet los kan laten.
Hij heeft nog twee vogels en een muis gevangen in de week voor zijn dood ... hij was nog heel levendig en dat maakt het misschien wel moeilijk. Maar als ik denk aan de prognose en dat bloed, dan denk ik dat het toch 'goed' is geweest. En zelfs als ik zou twijfelen ... het voorbij! Maar de pijn is er wel. En dat voel ik deze keer heel goed ...

Hij ligt nu begraven in de tuin, op een plek waar van te voren een vijvertje was. Ik heb er een klein boompje op gezet. Het zijn kleine rituelen die mij helpen.
Nu wilde ik graag kiezelsteentjes op het grafje leggen. Maar op de dag dat ik die ging kopen, gebeurden er wat rare dingen. Ten eerste droomde ik over hem en 'hoorde' ik hem voor de eerste keer. Maar het was een vogeltje dat hem imiteerde. Dat was al raar. Toen las ik jouw bericht over dit kattenvriendelijke land ... dat verbaasde mij ook.
Maar toen ik die steentjes ging halen, gebeurde ook iets vreemds. Ik bracht die naar achter en wilde het boompje wat water geven. Nu stond de kan op een klein tonnetje. Mijn moeder had de kan de avond daarvoor gebruikt en iedere keer in de regenton gedompeld. Maar toen ik die kan terug wilde zetten, lag er een plukje witte haren van de kat. Alsof het net was neergelegd, want het klitte niet aaneen. Het kan ook niet aan de kan hebben geplakt, maar waar het wel vandaan kwam? Geen idee! Maar ik vind het wel raar ...

Ik ben te nuchter om hier een teken in te zien, maar de twijfel blijft! En de verbazing ook ...

Image
"Moenie worrie nie, alles sal reg kom" (maar hy het nie gesê wanneer nie!)

Image

User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Re: Katzenjammer

Post by Langemarck » Fri Jun 30, 2017 9:58 pm

BrutallyFrank wrote:
Fri Jun 30, 2017 2:09 pm
Ik kan helemaal begrijpen dat deze kat jouw lieveling was. Dat je alles deed om 'm te trainen om toch sterk te worden. Dat creëert een sterke band.

Mijn kat was bijna 14 jaar. Hij was van mijn neefje en zijn vriendin. Die hadden twee katten en toen de relatie afgelopen was, hebben ze ieder een kat meegenomen. Mijn neefje heeft toen even hier gewoond en is vlak daarna vertrokken. Maar de kat bleef. Hij deed alsof de kat nog steeds van hem was, maar in feite hoorde hij hier.
Ik zat er niet op te wachten, maar het was al vaker voorgekomen dat dieren hier werden opgenomen zonder dat iemand wat gevraagd werd. En deze mocht er voor mij ook wel bij. Ik had ooit een kat (1jaar), maar die werd aangereden. Daarna nog een hond (14 jaar) en nog eens een hond (1 jaar, epilepsie).
Nu ben ik met de jaren meer van katten gaan houden: vooral hun eigenzinnig gedrag, maar toch voorspelbaar. Ook de rituelen tijdens het drinken (eerst altijd even met een pootje voelen) of als hij ergens mee wilde (dan liep hij eerst mee de andere kant uit, om dan voor me uit te lopen als ik terugging). Kwestie van respect voor elkaar: "Nee!" was inderdaad nee en als we 'ruzie' hadden, legden we dat ook meteen weer bij. We respecteerden elkaars grenzen. En als ik verdrietig of gefrustreerd was, dan was hij altijd wel ergens in de buurt.

Ik heb 'm nooit een naam gegeven. Wat had dat voor een zin? Als ik riep, kwam hij toch niet. Maar als ik aan de achterdeur stond en floot, kwam hij wel aan rennen. En als ik de kippen achter ging voeren, liep hij trouwer met me mee dan mijn beide honden.

Helaas begon hij drie/vier maanden geleden met zijn haren uit te trekken. De eerste gedachte is dat het om vlooien ging, maar dat kan in eerste instantie het geval zijn geweest. Het bleef maar duren en na de nodige bezoeken aan de dierenarts kwam eindelijke de goede diagnose: gezwel onder zijn tong ... plaveiselcelcarcinoom (soort huidkanker). Komt veel voor bij katten van die leeftijd. Ze likken hun vacht en daarmee krijgen ze kankerverwekkende stoffen binnen. Als je nagaat dat hier verschillende cementbedrijven afval verbranden (2), autoweg vlakbij (fijnstof), twee grote vliegvelden die hier hun vliegroutes hebben (Bierset en MAA), etc ... Lang verhaal allemaal hoe het verder verlopen is (pijnlijk)

Ik heb 'm thuis laten inslapen, maar ik vond het niet rustgevend. De eerste spuit in zijn achterpoot deed 'm pijn. Gelukkig werkte het wel snel (30 seconden?). Paar minuten daarna de overdosis. Hij ademde opeens nog twee keer heel diep en toen was het voorbij.

Twee maanden heb ik voor 'm gezorgd: zijn haren geborsteld omdat hij dat moeilijk kon bijhouden. Het groeide weer mooi bij, maar hij bleef haren uittrekken. Daarnaast voor zijn voedsel zorgen (natvoer, maar toch at hij zijn droogvoer ook op). Maar door de veranderde voeding kreeg hij problemen met zijn ontlasting (krampen) en dat gaf groten problemen. Ik wilde hem niet laten lijden en de avond voor hij stierf had hij duidelijk bloed bij zijn mond. Of het van de tumor was, weet ik niet ... maar héél veel last van de tumor had hij niet. Maar waarom zou ik wachten tot hij dat wel kreeg? Ik zou 'm graag verder hebben laten leven, maar de kwaliteit zou toch achteruit gaan. En ik laat niemand lijden omdat ik niet los kan laten.
Hij heeft nog twee vogels en een muis gevangen in de week voor zijn dood ... hij was nog heel levendig en dat maakt het misschien wel moeilijk. Maar als ik denk aan de prognose en dat bloed, dan denk ik dat het toch 'goed' is geweest. En zelfs als ik zou twijfelen ... het voorbij! Maar de pijn is er wel. En dat voel ik deze keer heel goed ...

Hij ligt nu begraven in de tuin, op een plek waar van te voren een vijvertje was. Ik heb er een klein boompje op gezet. Het zijn kleine rituelen die mij helpen.
Nu wilde ik graag kiezelsteentjes op het grafje leggen. Maar op de dag dat ik die ging kopen, gebeurden er wat rare dingen. Ten eerste droomde ik over hem en 'hoorde' ik hem voor de eerste keer. Maar het was een vogeltje dat hem imiteerde. Dat was al raar. Toen las ik jouw bericht over dit kattenvriendelijke land ... dat verbaasde mij ook.
Maar toen ik die steentjes ging halen, gebeurde ook iets vreemds. Ik bracht die naar achter en wilde het boompje wat water geven. Nu stond de kan op een klein tonnetje. Mijn moeder had de kan de avond daarvoor gebruikt en iedere keer in de regenton gedompeld. Maar toen ik die kan terug wilde zetten, lag er een plukje witte haren van de kat. Alsof het net was neergelegd, want het klitte niet aaneen. Het kan ook niet aan de kan hebben geplakt, maar waar het wel vandaan kwam? Geen idee! Maar ik vind het wel raar ...

Ik ben te nuchter om hier een teken in te zien, maar de twijfel blijft! En de verbazing ook ...

Image
Een triest verhaal, welks opschrijving hier waardeer ik echter zeer.
Qua ''nuchterheid'': één is en fabel, een theorie, een geloof ezv. waarvoor men geen bewijzen heeft, iets anders is een feit, over hetwelk jij schrijft: jouw ervaring, jouw eigen ervaring, welke níet kan worden verloochend. En elke ervaring zou tot verstandige conclusies moeten leiden. En zulke conclusies kunnen mogelijkerwijs iets waardevollers helpen ontdekken dan welke door ons gehoorde fabel dan ook. En oude, Europese fabels bevatten sleutels tot het begrijpen van veel aspecten onzes levens: hier en het hiernamaals. Zijzelv zijn niet de waarheid zelve, maar ze kunnen je op waarheid wijzen. Dit is natuurlijk ook een theorie. Wij hebben het verstand én het hart. Waarschijnlijk moeten ze in wederzijds evenwicht gehouden worden om van het beste nut aan ons te zijn. Nuchterheid is dan tevens: een teken niet over het hoofd zien, zich ervan bewust kunnen worden zodra het zich manifesteert, hier en nu. Dit is nuchterheid: een ononderbroken bewust en waarnemend blijven. Verbazing - insgelijks spoort ons aan tot zoeken. Maakt ons alert. Aardig van je een foto te hebben bijgesloten. Hij moet wel eerst op een server geplaatst worden geweest?

Ben jij geadviseerd van de dierenarts om zijn leven te beëindigen?
Last edited by Langemarck on Sat Jul 01, 2017 9:55 am, edited 1 time in total.
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

User avatar
BrutallyFrank
Global moderator
Posts: 940
Joined: Fri Apr 20, 2007 3:47 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Gender: Male
Location: Eijsden-Margraten

Re: Katzenjammer

Post by BrutallyFrank » Fri Jun 30, 2017 11:36 pm

Dat was juist de ellende van het hele verhaal: ik keek op de site van de dierenarts en daar stond duidelijk dat je met je dier kon langskomen. Maar de tijden klopten niet. En dat vond ik al verschrikkelijk, omdat het vervoer al erg veel stress voor hem opleverde. Bij de tweede poging, kwam alleen de assistente. En die zei dat ze alleen maar medicatie leverde. Afspraak gemaakt en uiteindelijk kon ik twee dagen later terecht. Maar de dierenarts keek nauwelijks naar 'm. Deze arts is meer gespecialiseerd in grotere dieren. Maar dan moet hij ook zijn werk fatsoenlijk doen.

De week daarop weer terug en hij keek er weer nauwelijks naar. Maar wel voor de tweede keer een aanzienlijk bedrag betalen.

Bij de derde keer gingen we noodgedwongen langs bij hun praktijk in België. En die dierenarts had binnen een minuut de diagnose, want ze keek ook in de mondholte van de kat (standaard). En dat zei ze naderhand ook. Dat had hij nooit gedaan! Maar zij constateerde meteen de tumor en zei dat het niet goed uitzag: het zat heel kort bij de basis van de tong en opereren zou heel moeilijk zijn. Zij wist dat hij fouten had gemaakt en rekende heel weinig geld ... dat zei mij genoeg.

Ik wilde geen lange lijdensweg en overal met de kat naartoe slepen. Maar ik had moeite om de beslissing te nemen. Ik wilde de kat niet laten lijden, maar ik kon 'm ook niet loslaten. Was er dag en nacht mee bezig ... ik zag een levendige kat, die wat magerder was geworden.
Uiteindelijk vroeg ik aan mijn moeder wat zij wilde doen en ze was er erg emotieloos onder: vrijdagmorgen laten inslapen (kon ze 's middags nog naar de dagbesteding). Ik hakte de knoop door en gaf bij de dierenarts aan dat we de kat wilden laten inslapen: geen lange lijdensweg. Maar ik kreeg geen reactie. Dus ging ik na een paar dagen ernaar toe en maakte toen een nieuwe afspraak. Maar ik begon me steeds meer af te vragen of er alternatieven waren. Dus ik vroeg of die er waren. Zij belde me op en vertelde me dat we de kat onder narcose konden brengen en kijken of er meteen geopereerd kon worden. Zo niet, dan meteen laten inslapen. Leek me een redelijke optie. MAAR toen we daar kwamen, zat hij daar en nam de kat mee. We konden hem over een paar uur op komen halen, na de biopsie. Ik had zelf al een kalmeringsmiddel genomen en mijn moeder zat te ver weg (en is doof aan het worden), dus we beseften niet goed wat er ging gebeuren. Maar opeens stonden we weer buiten zonder kat. Ik was boos en huilde: dit was precies wat ik niet wilde. Maar teruggaan was ook geen optie, want ik wist echt niet meer wat ik moest doen. Ik heb de kat 's middags opgehaald en hij was nog helemaal onder narcose. Mijn moeder ging naar de dagopvang en ik verder naar huis met de kat. Het was een drama! Die kat was er zo erg aan toe met die narcose ... ik zal je het verhaal besparen, maar ik heb gehuild om wat die kat nu nog moest meemaken!

We zouden over acht dagen de uitslag krijgen. Maar het duurde nog langer en we moesten ook nog zelf bellen. Uitslag: agressieve tumor. We konden nog naar een dierenkliniek, maar dat was de lijdensweg nog langer maken. Ik heb toen gezocht naar een dierenarts die de kat thuis wilde laten inslapen. De ene gaf geen reactie, dus op zoek naar een andere. Ondertussen zoveel mogelijk tijd met de kat doorbrengen. Maar ik was kapot: alles ging richting afscheid ... graf was al gegraven.
Ik vond een dierenarts die een website had waar ook hierover informatie stond. Dat vond ik wel fijn: duidelijkheid. Niet doen alsof het allemaal zo leuk is met dieren. Toen ik er naartoe wilde gaan, had mijn moeder mijn broer al gebeld. Of die wilde komen en samen met haar naar die dierenarts gaan. Alsof je meteen kunt binnenlopen en kunt zeggen: kun je deze kat even laten inslapen?
Ik gaf aan dat dat niet ging gebeuren en dat ik zelf wilde gaan. Maar zelfs toen vroeg ze me of ik geld nodig had. Ik vroeg waarom en ze gaf aan dat ze dacht dat ik de kat mee zou nemen. Hoe naïef kun je zijn? Maar ik voelde wel de druk. Een zus van haar (mijn tante) belde iedere dag op ... om te vragen hoe de situatie was. Maar die had zelf een kat moeten laten inslapen en ze vertelde het steeds aan mij alsof ze zei: ik heb die pijn gevoeld, dat moet jij ook maar voelen. Niet zo rechtstreeks, want zo manipulerend is ze wel. En ik denk dat mijn moeder in haar verhaal mee is gegaan.
Maar ik ging naar de dierenarts, die ik verder niet kende, en vertelde mijn verhaal aan de assistente. Die was heel begripvol en noteerde alle gegevens. Toen ik thuiskwam, werd er gebeld en ze zeiden dat de arts de volgende dag tussen half twaalf en twaalf uur kon komen.
Ik was al een wrak, want de dagen ervoor was het ellende vanwege de krampen die de kat in zijn darmen had. Hij was helemaal van streek en mijn moeder belde al naar meerdere dierenartsen, maar die wilden niks doen. Als zij haar zin had gekregen, was het die avond al gebeurd. Maar ik merkte dat de kat al rustiger werd en ik pakte de telefoon uit haar handen om te voorkomen dat zij hem al liet inslapen. Dat vond ze onbeschoft ... kon me niks schelen! Dag erna leek alles in orde, maar had ik toch die afspraak gemaakt. Toen ik 's avonds het bloed rond zijn mond zag, was ik overtuigd dat het goed zou zijn. Ik moest ergens een lijn trekken ...

De arts kwam de volgende dag nadat we een telefoontje hadden gekregen. Ze luisterde naar ons verhaal en controleerde de kat zelf ook nog eens. Ik denk dat ze het er wel mee eens was. Ze gaf niet aan dat het verkeerd was ... maar ja.
Toen alles achter de rug was, heb ik hem vlak daarna begraven. Zijn blaas zat nog vol, dus kreeg ik de urine over me, maar dat maakte niks uit. Ik was er toch helemaal kapot van en ik deed wat ik dacht dat ik moest doen. In gedachte had ik het al vaker doorlopen, maar het was niet mooi. Zoals ik al schreef: de eerste spuit deed pijn en hij sprong van de tafel. Maar in plaats van zachtjes in slaap vallen (zoals ik het me had voorgesteld) was er dat niet. Ik had gehoopt dat hij bij mij zou komen en bij zijn vriend zou schuilen. Maar dit ging zo vlug!
Ik heb wel nog een paar foto's gemaakt, maar ik kan ze bijna niet bekijken. Soms wel, maar vaak niet ... Ik vervloek God en zijn hele schepping voor al die ellende, maar ik neem aan dat die woede ook onderdeel van mijn rouwproces is. Maar dat is ook irritant: al die rationele dingen, maar emotioneel kan ik er weinig mee. En juist daar blijf ik in steken. Alsof ik niet vooruit kom in dat proces. Ik ben leeg en moe, maar ik krijg nauwelijks compassie. Mijn moeder maakt het me heel moeilijk: geen troost en alleen maar eisen stellen. Alsof er niks is gebeurd ... en ik heb de grootste ruzie als ik zeg dat ik weer een kat wil. Zij mag mij wel dieren de strot af duwen ... ik mag niks. Ik ga daar niet zielig over doen, maar het wordt hoog tijd om op te stappen. Alle redelijkheid is zoek en dit heeft iets kapot gemaakt ...
Die tante ... tja, ik doe aardig, maar ik vind haar een misselijkmakend kreng. Die belde dezelfde avond nog en kreeg het klaar om een discussie te beginnen dat het bij haar veel erger was geweest. Ze heeft nooit om haar kat gegeven. Dat was om katten te fokken en geld te verdienen, niks anders! Was ook een vervelend beest wat ze had: begon al te blazen als ze zichzelf zag in de spiegeling van mijn bril.

Maar ik mis mijn maatje nu ontzettend ... juist nu het zo'n gestress is. Niet alleen vanwege zijn gemis, maar ook vanwege de tijd van het jaar (sacramentsprocessie) en de druk van asociale zaken om vrijwilligerswerk te gaan doen (participatie my ass: zitten verenigingen nou echt te wachten op gedwongen 'vrijwilligers'?). Ik wil rust, maar dat zit er niet in ... ik ben iets heel belangrijks kwijt en mijn leven staat op zijn kop. En ik weet niet hoe ik er uit moet komen!

Ik ben lid geworden van een forum dat gaat over verlies. Mensen en dieren. En ik merk dat ik veel herken. Maar ik probeer ook terug te geven. Veel mensen blijven steken in hun schuldgevoel, zijn boos op zichzelf, denken dat ze gefaald hebben. Ik begrijp het ... ik ken de fases, maar heb moeite om die zelf te doorlopen. Hoewel ik nauwelijks schuld voel ... ik wijs mensen erop dat ze hun best hebben gedaan. Dat lees je in hun verhalen, dat ze moeilijke beslissingen hebben moeten nemen en zich toch schuldig voelen omdat ze met zoveel twijfel blijven zitten. Maar ik zeg: als je jezelf schuldig kunt verklaren (ook al zeggen anderen dat dat niet hoeft), dan kun je met dezelfde autoriteit de volgende stap zetten: jezelf vergeven. We zijn geen supermensen en kunnen niet voor God spelen en alles oplossen. Dood hoort bij het leven, maar we leren er niet mee om te gaan. We kijken ver vooruit, maar alleen in positieve zin. En ondertussen haalt de realiteit ons links en rechts in.


Maar ik ga stoppen voordat ik helemaal in een negatieve gedachtenspiraal terecht kom. De vraag is beantwoordt denk ik. Ik zie je gedachten erover graag tegemoet ....

Image
"Moenie worrie nie, alles sal reg kom" (maar hy het nie gesê wanneer nie!)

Image

ngonyama
Superlid
Posts: 1299
Joined: Mon Oct 12, 2009 12:15 am
Country of residence: United States
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Fifth, sixth, seventh, ..., languages: Russisch, Xhosa

Re: Katzenjammer

Post by ngonyama » Sat Jul 01, 2017 4:54 am

Het spijt me dat je met al dat gesol eromheen geconfronteerd bent. Het is al beroerd genoeg om je maatje te moeten missen en dan is dat gedoe het laatste wat je nodig hebt.

Sterkte!

User avatar
BrutallyFrank
Global moderator
Posts: 940
Joined: Fri Apr 20, 2007 3:47 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Gender: Male
Location: Eijsden-Margraten

Re: Katzenjammer

Post by BrutallyFrank » Sat Jul 01, 2017 8:38 am

Dank je!

Gelukkig heb ik een goede begeleiding vanuit Ribw. Het is niet mijn normale begeleider, want die heeft zijn moeder begin maart verloren. Het is dan niet fijn om juist nu een nieuwe band op te moeten bouwen. Maar aan de andere kant: door juist met een totaal andere persoon om te gaan, krijg je op een andere manier dingen juist nu wel gedaan. Niks ten nadele van de reguliere begeleider. Verandering van spijs doet eten, zullen we maar zeggen ... en dat laat ik haar ook weten. Ze pikte het goed op als compliment!
"Moenie worrie nie, alles sal reg kom" (maar hy het nie gesê wanneer nie!)

Image

estarling
Superlid
Posts: 262
Joined: Mon Apr 07, 2014 7:01 am
Country of residence: Romania
Mother tongue: Romanian
Second language: English
Gender: Male
Location: sailing

Re: Katzenjammer

Post by estarling » Sat Jul 01, 2017 9:28 am

Je verhaal heeft me gevangen en heeft er enkele oude herinneringen teruggeroepen.

Ik heb nooit van een dier zo diep gehouden als jou Frank, maar ik weet zeker dat een dier van een mens ook kan houden.

Nadat mijn vader stierf, liet zijn hond zichzelf doodgaan.
Bobby (de hond) heeft voor mijn vader enkele dagen gezocht.
Toen besefte hij dat mijn vader gegaan was, ging hem zijn hutje binnen en nooit uit gekomen was.
Er was niets te doen om hem te helpen. Later hadden wij hem begraven.
Mijn klein broertje heeft veel gehuild.
Dat was zo'n pijnlijke en trieste dag voor ons.

Maar laat ons van dit zonnige weekend genieten.
Glimlach maar, het leven gaat toch door. :-)
Last edited by estarling on Tue Sep 26, 2017 7:24 am, edited 4 times in total.
***** De onderlijning van fouten en de kritiek over deze tekst zijn welkom.

User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Re: Katzenjammer

Post by Langemarck » Sat Jul 01, 2017 9:32 am

Tot een negative gedachtespiraal is dit alles inderdaad geneigd te worden. Doch ook dít moet ergens zijn uitkomst krijgen. Er is geen zin in negativiteiten verloochenen, ignoreren, verkleinen, doen alsof ze niets betekenenden. Mijns inziens, eerst nadat men zich ganselijk, totaal dus, in de onvermijdelijke, om ons grijpende zwarte realiteit laat meeslepen, alleen dan zal men iets daaruit kunnen halen. Later zal ik er meer willen bijschrijven. Zoals gezegd, verkeer ik zelf in depressie, misschien dan ook niet in zijn meest beperkende vorm, maar het valt me moeilijk om in een keer te intensief met zulke gedachten bezig te zijn. Ik heb je verhaal met grote aandacht gelezen. Deze voorvallen, sommiger dierenartsen incompetentie inbegrepen, en de daarmee gepaard gaande emoties kan ik inderdaad zelf herkennen uit de tijd dat ik mijn rattenvrouwtje wegens tumor verloor, en ik voel met je sterk mee. Ik hoop maar dat je gevoelens niet gekwetst kunnen worden door mijn imperfekte taalgebruik. Ben je een katholiek, trouwens?
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Re: Katzenjammer

Post by Langemarck » Sat Jul 01, 2017 6:01 pm

Frank, tot op nu moet je het weten dat na zulke traumatische ervaringen als de jouwe, van grote belang is zich niet in gaan sluiten, maar zo veel mogelijk, en zo gedetaillerd mogelijk (waar je een begrijpende hoorder bij je hebt, natuurlijk) erover spreken. Je ware emoties uitdrukken. Anders gaat de trauma waarchijnlijk verworden tot een ziekte. Dat is ernstig. Lees over de Nieuwe Germaansche Geneeskunde. Mij is het zelfs overkomen om op het werk te moeten wenen, ik was zó overweldigd door pijn.
Image
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Re: Katzenjammer

Post by Langemarck » Sat Jul 01, 2017 6:20 pm

Ikzelf was een vrijwel religieuze mens vóór het verlies van mijn Kat. Hij was mijn dierbaarste genoot, want met mensen zijn relaties, mijns inziens, meestal voorwaardelijk. Zo voel ik het, in elk geval. Naderhand, en tot op heden overkomt het me God te vervloeken. Misschien geloof ik niet meer in Hem. Als ik wel nog geloof, dan heb ik geen eer voor Hem meer. Ik lees nog steeds uit de Bijbel, maar nu met een critische houding. Wat ik daar tegenkom maakt me vaak verontwaardigd en boos.
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Re: Katzenjammer

Post by Langemarck » Tue Jul 04, 2017 8:31 am

BrutallyFrank wrote:
Sat Jul 01, 2017 8:38 am
Dank je!

Gelukkig heb ik een goede begeleiding vanuit Ribw. Het is niet mijn normale begeleider, want die heeft zijn moeder begin maart verloren. Het is dan niet fijn om juist nu een nieuwe band op te moeten bouwen. Maar aan de andere kant: door juist met een totaal andere persoon om te gaan, krijg je op een andere manier dingen juist nu wel gedaan. Niks ten nadele van de reguliere begeleider. Verandering van spijs doet eten, zullen we maar zeggen ... en dat laat ik haar ook weten. Ze pikte het goed op als compliment!
Ik hoop dat dit kan helpen:
https://www.bruno-groening.org/nl
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

User avatar
BrutallyFrank
Global moderator
Posts: 940
Joined: Fri Apr 20, 2007 3:47 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Gender: Male
Location: Eijsden-Margraten

Re: Katzenjammer

Post by BrutallyFrank » Tue Jul 04, 2017 9:12 am

Ik ben ook geen religieus persoon meer. Aan de ene kant zal een verblijf in het roemruchte Bleijerheide hebben bijgedragen. Aan de andere kant: ik wilde ooit het seminarie volgen, maar Nederland kent geen klein-seminarie meer. Tegen de tijd dat ik naar Rolduc kon, hoefde het voor mij al niet meer. Al jaren twijfel ik en qua geloof zit ik ergens tussen deïst en agnost in. Ik lees er wel graag over: vroeger stonden in Elsevier goede stukken door Rex Brico. Maar Elsevier is nu een rechts @#$%^&*-blaadje geworden met weinig diepgang. Gisteren nog een boek van Christopher Hitchens besteld en er ligt nog een artikel over Girolamo Savonarola te wachten.

Het verlies van mijn kat heeft mijn geloof in God niet versterkt. Ik heb 'm ook vervloekt ... Het is fantastisch als mensen al hun leed bij God kunnen neerleggen en bidden dat die er iets aan doet. Maar voor mijn gevoel kun je net zo goed een kaarsje aansteken voor een afbeelding van Pipo de clown. Ik blijf het een poppenkast vinden.
Hoewel het eerst een kritiek op Karl Barth was, is de uitspraak van Harry Kuitert wel treffend: "Alle spreken over boven komt van beneden, ook het spreken dat beweert van boven te komen."

Een paar jaar geleden stierf de broeder die mij in Bleijerheide in elkaar had geslagen. Ik wilde niet naar zijn begrafenis, maar op een of andere manier kwam ik wel net langs toen hij begraven werd. Ik reed de parkeerplaats op en iedereen verliet net de kerk. Ik wist dat ergens achter de gebouwen een kleine begraafplaats lag, dus ging ik daar eens kijken. Ik zag een graf openliggen en de kist lag er in. Hoe graag ik ook op zijn kist had willen spugen, hield ik me in: ik ben een beter mens dan dat. Niet dankzij, maar ondanks hem! Ik had gehoopt dat het daarmee begraven zou worden. Maar sinds het misbruik zo sterk onder de aandacht is gekomen, heeft dat ook wonden opengereten. Zo'n vier jaar geleden kwam ik een oud-klasgenoot tegen en wat die me vertelde, maakte me opeens dingen duidelijk. Ik had ze niet kunnen plaatsen, maar waren me wel bij gebleven. Ik hoorde dat een andere klasgenoot zelfmoord had gepleegd: hij was ooit met een eikenhouten kubus geraakt (door die ene broeder gegooid). Het was bedoeld voor een andere leerling, maar die bukte. Ik zie nog het verdwaasde gezicht van die jongen ... er bleek naderhand een hersenbeschadiging te zijn en hij bracht veel jaren door in een kliniek. Tijdens een weekendverlof maakte hij er een eind aan. Zijn ouders geloven nog steeds niet dat de broeders iets gedaan hebben. In hun ogen kunnen mensen van de kerk zoiets niet doen. Ik weet wel beter ...
"Moenie worrie nie, alles sal reg kom" (maar hy het nie gesê wanneer nie!)

Image

User avatar
Langemarck
Waardevol lid
Posts: 75
Joined: Sun Jan 29, 2017 3:32 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Polish
Second language: English
Third language: German
Gender: Male
Location: Utrecht

Re: Katzenjammer

Post by Langemarck » Tue Jul 04, 2017 10:21 am

BrutallyFrank wrote:
Tue Jul 04, 2017 9:12 am
Al jaren twijfel ik en qua geloof zit ik ergens tussen deïst en agnost in. (...)
Het verlies van mijn kat heeft mijn geloof in God niet versterkt. Ik heb 'm ook vervloekt ... Het is fantastisch als mensen al hun leed bij God kunnen neerleggen en bidden dat die er iets aan doet. Maar voor mijn gevoel kun je net zo goed een kaarsje aansteken voor een afbeelding van Pipo de clown.
Ikzelf ben recentelijk ook precies een deïst-agnost geworden. Dat is: ik geloof in een scheppende Opperkracht, maar zie dat niet in dat die op enige wijze in de wereldgeschiedenis ingrijpen zou, of om het lot van individuele mensen zou geven. Word ik echter op een dag met de iets tegengestelds bewijzende feiten geconfronteerd, dan zal ik onmiddelijk en zeer graag mijn mening aanpassen. Ik hoop ten sterkste dat dat ''van Pipo'' niet waar zij, maar tot op nu bevestigen mijn ervaringen dat wel, helaas.
Ziet ge een fout in de bovenstaande uiting? Heb te allen tijd de vrijmoedigheid om er correcties aan te brengen!

Post Reply