Mijn verhaal

Dit is het hoekje voor de creatieve geesten onder ons [this is the corner for the creative minds among us]. Begin je eigen verhaaltje, schrijf mee met een verhaaltje van iemand anders of schrijf zelfs een gedicht in het Nederlands! [start your own story, continue a story that someone else started or even write a poem in Dutch!]
Forum rules
When correcting Dutch texts, (most) vraagbaken use a colour code to distinguish between different types of mistakes. See also: viewtopic.php?f=3&t=753&p=5506#p5506
Post Reply
Maneer58
Superlid
Posts: 152
Joined: Mon Aug 25, 2008 5:16 am
Country of residence: United States
Mother tongue: Tagalog
Second language: English (United States)
Third language: German
Fourth language: Spanish
Fifth, sixth, seventh, ..., languages: Nederlands, Spaans en Portugees.
Gender: Male

Mijn verhaal

Post by Maneer58 » Sun Aug 30, 2009 9:53 pm

HOi allemaal! Hoe gaat het met jullie?


In de afgelopen weken heb ik veel gemaakt. Elke dag ga ik naar de fitness, om in vorm te blijven. Toen ik begon, naar de fitness te gaan, was mijn gewicht 212, maar nu is het 205. Ik heb 6 gewichtseenheid gedaald! Als ik in de fitness ben, renn ik op de loopband voor 20 minuten en til gewichten voor 10 minuten.Zoals je al weet, bereid ik voor het leger voor. Ik was vanavond met mijn vrouw in Lodi en haar zusje Rebekah zei dat ik de gewicht heb gedaald. Ik zei tegen haar dat ik voor het leger voorbereidde en naar de fitness gaan echt fijn aanvoelt.
Van onze huis af naar de fitness loop ik. Van onze huis af naar de fitness is ongeveer 2 kilometers. Ik brand 1000 kalorieen pro dag. Na de fitness eet ik een beetje, hoewel ik meer wil eten. Ik stond op de punt, om vanavond naar de fitness te rijden, maar het was ver weg van waar we waren. Ik moest de volgende dag heen rijden, denk ik.

Dank je!

Maneer58
Gondor hat keinen König. Gondor braucht keinen König.

Grytolle
Superlid
Posts: 1390
Joined: Thu May 22, 2008 12:42 pm
Country of residence: Belgium
Mother tongue: Swedish
Second language: English
Third language: Dutch
Fourth language: German
Gender: Male

Re: Mijn verhaal

Post by Grytolle » Sun Aug 30, 2009 10:13 pm

Maneer58 wrote:HOi allemaal! Hoe gaat het met jullie?


In de afgelopen weken heb ik veel GEDAAN. Elke dag ga ik naar de fitness om in vorm te blijven. Toen ik ERMEE BEGON, was mijn gewicht 212, maar nu is het 205. Ik BEN 6 gewichtseenhEDEN AFGEVALLEN! Als ik OP de fitness ben, REN ik 20 MINUTEN op de loopband en HEF 10 MINUTEN gewichten. Zoals je al weet, BEN IK ME AAN 'T VOORBEREIDEN VOOR HET LEGER. Ik was vanavond met mijn vrouw in Lodi en haar zusje Rebekah zei dat ik BEN AFGEVALLEN. Ik zei tegen haar dat ik ME voor het leger voorbereidde en DAT naar de fitness gaan echt fijn IS.
Van ONS huis naar de fitness loop ik. (BETTER: Ik loop van ons huis naar de fitness). DAT is ongeveer 2 kilometers. Ik VERbrand 1000 CalorieËn PER dag. Na de fitness eet ik ALLEEN MAAR een beetje, hoewel ik EIGENLIJK meer ZOU WILLEN eten. Ik stond op HET punt om vanavond naar de fitness te rijden, maar het was ver weg van waar we ONS BEVONDEN. Ik moest ER DUS IN PLAATS DAARVAN DE VOLGENDE DAG HEEN.

Dank je!

Maneer58
:-)

Grytolle
Superlid
Posts: 1390
Joined: Thu May 22, 2008 12:42 pm
Country of residence: Belgium
Mother tongue: Swedish
Second language: English
Third language: Dutch
Fourth language: German
Gender: Male

Re: Mijn verhaal

Post by Grytolle » Mon Aug 31, 2009 12:50 pm

kilometers -> kilometer
:-)

Sabina
Waardevol lid
Posts: 26
Joined: Tue Jul 06, 2010 11:50 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Persian
Second language: Dutch
Third language: English
Gender: Female

Re: Mijn verhaal

Post by Sabina » Sat Jul 17, 2010 4:03 pm

Hallo iedereen,

Wilt iemand dit verhaaltje nakijken en corrigeren, alstublieft?

Het was Vrijdag. Aan het beging van de avond voelde ik mij niet zo goed, ik had een heel slechte gevoel, had nergens zin in en probeerde mij ergens mee bezig te houden. De pijn begon, wat ik niet wou...het heftige pijn op mijn borstkast, meer aan de linkerkant, de pijn werd steeds meer en ondraagbaar. Na half uurje begon mijn rechterarm ook pijn doen, het voelde zwaar, elke beweging deed zeer. Het was niet eerste keer dat ik dit mee maakte. In de afgelopen maanden heb ik vaker last van gehad, had meerdere keren in de dag heel snelle hartkloppingen, heftige pijn overal op mijn borst, meer onder mijn linkerborst en onder mijn oksels, daarom was ik twee keer bij de huisarts geweest, maar hij zei dat niks bijzonders aan de hand is en ik hoef niet naar de cardioloog voor verdere onderzoeken gaan. Dus ik heb het geaccepteerd en probeerde om zoveel mogelijk minder aandacht aan te besteden, omdat ik geen andere keuze had. Zonder zijn toestemming en een verwijsbriefje kon ik geen afspraken met specialisten maken.

Laatst ging ik sporten om mijn conditie te verbeteren. Tijdens het sporten en gebruik van de fitnessapparatuur hebben de trainers en sportmanagers gemerkt dat binnen 10 minuten mijn hartslag naar 190 of 195 stijgt. Dat vond niemand normaal, vooral omdat ik zo jong ben. ze hebben geadviseerd om naar huisarts te gaan en vragen om het serieuzer te gaan nemen. De huisarts vond het niet nodig en zei dat er niets aan de hand is met mijn hart en ik moet naar hem luisteren, omdat hij de doctor is, niet ik en de anderen die een mening geven. Daarom liep ik maanden met dit probleem rond en heb ik paar keer in de week te maken met heftige pijn aanvallen en kost me veel energie en moeite tot hij vanzelf beter gaat.

Nou…de pijn is weer onderweg, hij komt dichterbij, die onaangename bezoeker wilt mij niet loslaten. Het was paar uur later, maar de pijn hield niet op, het werd erger. Ik ging op me bed liggen en probeerde om te slapen, maar het lukte niet. Door de heftige pijn sprongen tranen in mijn ogen. Ik rolde in mijn bed van de pijn van ene kant naar de andere kant. Ik werd ongeduldig, kwam mijn bed weer uit en ging achter computer zitten. Ik dacht misschien is het beter om me bezig te houden, dan voel ik de pijn misschien minder, maar tevergeefs. Ik wist al dat ik met die pijn naar huisarts of cardioloog moet gaan, maar het kon niet. Voor mij was het niet mogelijk om dat te doen. Met al het pijn die ik had, probeerde om het vol te houden en hem te negeren, maar het was niet makkelijk.

Het voelde alsof dat mijn borstkast wou zich in duizenden stukken verdelen. Mijn hart klopte heel erg snel en voelde alsof dat iemand mijn hart in zijn vuist kneep. Ik kon niet goed ademhalen en ging paar keer op de balkon om meer zuurstof binnen krijgen.
Na 30 keer diep ademhalen, kwam ik weer mijn slaapkamer binnen. Het raam stond al open. Door de pijn die ik had, begon ik onbewust in mijn kamer heen en weer te lopen. Ik voelde een rare pijn in mijn hoofd, het was geen gewone hoofdpijn, maar voelde heel anders dan normale hoofdpijn waar iedereen over praat. Ik had het gevoel dat mijn hoofd uitgedroogd is, het voelde alsof dat mijn zenuwen met elkaar in een zware gevecht waren en wilden elkaar opeten.

Ik ging weer op mijn bed liggen, kijk naar het raam, buiten was donker, heel stil en ik hoorde alleen sissende geluiden van de wind. Mijn hart bewoog en klopte als een gekke vogel die zich vanuit een kooi wilde bevrijden. Ik legde mijn rechter hand op mijn hart en probeerde erop te drukken. Zo voelde alsof dat ik hem wilde gerust stellen en zei steeds in mezelf: rustig…rustig…er is niks aan de hand…komt goed…je moet strek zijn…dit is niet je eerste keer dat je zo gek te keer gaat, je hebt die heftige pijn vaker meegemaakt, dus houd het deze keer ook vol, maar diep in mijn hart wist ik dat ik me voor de gek houd en zo kan het nier meer.

Op dat moment wou ik zo graag dat ik door een cardioloog gezien kon worden, maar naar een specialist gaan of iemand bellen om erover te kunnen praten, was niet mogelijk. Het was heel laat in de avond geworden en over paar minuten begon de nacht. Op die tijd waren er geen huisartsen bereikbaar. De enige optie was om naar postdienst te gaan, maar dat kon ik ook niet . Ik wist dat ik geen rijbewijs en geen auto heb. Op die tijd rijden er ook geen bussen meer en met die heftige pijn kon ik niet alleen naar metrostation gaan. Ik keek van het raam naar buiten, straten leken leeg te zijn, overal was donker en er waaide heel harde wind. Nee, zo kan ik niet naar metrostation gaan. Het is minimaal 25 minuten lopen en met die pijn lukte het me niet. Het was ook niet verstandig en veilig om midden in de nacht op de straten gaan lopen. Ik kon ook niemand bellen om hulp te vragen, omdat ik niemand had om te bellen. Er was niemand met wie ik door de telefoon even kon praten om op advies vragen

Ik voelde mij heel erg eenzaam, verlaten, en wist geen raad meer. Ik voelde een brok in me keel, de tranen begonnen over mijn wangen te rollen, ik had geen energie meer om op mijn benen te staan, leunde me aan de wand, legde me hoofd aan de rand van mijn bed, met een hand hiel ik me aan de wand vast en met andere streelde over mijn pijnlijke hart en begon zachtjes te huilen. Opeens hoorde ik een stemmetje in me hoofd fluisteren: pak de telefoon, bel de spoedeisende hulp, vertel ze dat je heel erg pijn hebt, dat kon je tenminste proberen! Ik wist dat ik het vroeger een keer had gedaan,maar zij zeiden dat ik zelf naar het ziekenhuis moest gaan en dat ze niet zomaar thuis komen. Het ging steeds slechter met me en het voelde alsof dat met elke seconde van de klok de pijn en drukte op mijn borstkast en arm nam ook toe. Het stemmetje wou niet opgeven en fluisterde constant in me oren dat ik het moet doen. Ik stapte mijn bed uit, veegde de tranen weg, slikte de brok in mijn keel, pakte de telefoon en draaide de telefoonnummer van de huisartsenpost.

Assistente: Huisartsenpost …… te …… goedenacht…oh sorry…goedenavond, waar kan ik u mee van dienst zijn?
Ik: Goedenavond,…

Dit was mijn verhaal.
Tot volgende keer/verhaal.

Sabina,

Sabina
Waardevol lid
Posts: 26
Joined: Tue Jul 06, 2010 11:50 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Persian
Second language: Dutch
Third language: English
Gender: Female

Re: Mijn verhaal

Post by Sabina » Thu Jul 22, 2010 12:20 pm

Hoi,

Ik verbaas me dat zoveel mensen hebben mijn verhaal gelezen/gekeken maar NIEMAND heeft mijn fouten gecorrigeerd! Dat vind ik heel erg jammer :(
Dat betekent dat ik niet meer verhaaltjes moet schrijven, omdat daar niet gereageerd wordt. Pffff...ik wou door verhaaltjes schrijven proberen om mijn schrijfvaardigheid verbeteren en ook tegelijk leren hoe moet ik het tijdens praten gebruiken, maar jammer dat niemand wilt mij helpen. :-(

Sabina is :( :-( :-? :cry:

User avatar
Joke
Retired moderator
Posts: 1974
Joined: Fri Jan 20, 2006 8:14 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Fifth, sixth, seventh, ..., languages: Russisch (in progress...)
Gender: Female

Re: Mijn verhaal

Post by Joke » Thu Jul 22, 2010 1:41 pm

Sorry, ik heb het druk gehad en er zijn veel mensen op vakantie.
Ik denk dat veel mensen die je verhaal hebben gelezen, zelf ook Nederlands aan het leren zijn en nog niet het niveau hebben om jouw teksten te kunnen verbeteren.
Ik zal er vanavond even naar kijken.
Joke

User avatar
Joke
Retired moderator
Posts: 1974
Joined: Fri Jan 20, 2006 8:14 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Fifth, sixth, seventh, ..., languages: Russisch (in progress...)
Gender: Female

Re: Mijn verhaal

Post by Joke » Thu Jul 22, 2010 7:40 pm

Sabina wrote:Hallo iedereen,

Wilt iemand dit verhaaltje nakijken en corrigeren, alstublieft?

Het was vrijdag. Aan het beging van de avond voelde ik mij (beter: me) niet zo goed, ik had een heel slecht gevoel, had nergens zin in en probeerde me ergens mee bezig te houden. De pijn begon, wat ik niet wou... een heftige pijn op mijn borstkas, meer aan de linkerkant, de pijn werd steeds meer sterker en ondraagbaar. Na half uurtje begon mijn rechterarm ook pijn te doen, hij voelde zwaar, elke beweging deed zeer. Het was niet eerste keer dat ik dit meemaakte (één woord). In de afgelopen maanden heb ik vaker last van gehad, had meerdere keren in de per dag heel snelle hartkloppingen, heftige pijn overal op mijn borst, meer onder mijn linkerborst en onder mijn oksels. Daarom was ik twee keer bij de huisarts geweest, maar hij zei dat er niks bijzonders aan de hand was en dat ik hoef niet naar de cardioloog hoefde te gaan voor verdere onderzoeken gaan. Dus ik heb het geaccepteerd en probeerde om er zoveel mogelijk minder zo min mogelijk aandacht aan te besteden, omdat ik geen andere keuze had. Zonder zijn toestemming en een verwijsbriefje kon ik geen afspraken met specialisten maken.

Laatst ging ik sporten om mijn conditie te verbeteren. Tijdens het sporten en het gebruik van de fitnessapparatuur hebben de trainers en sportmanagers gemerkt dat binnen 10 minuten mijn hartslag naar 190 of 195 stijgt. Dat vond niemand normaal, vooral omdat ik zo jong ben. Ze hebben me geadviseerd om naar huisarts te gaan en hem te vragen om het serieuzer te gaan nemen. De huisarts vond het niet nodig en zei dat er niets aan de hand is met mijn hart en dat ik naar hem moet luisteren, omdat hij de dokter is, niet ik en de anderen die een mening geven. Daarom liep ik maanden met dit probleem rond en heb ik een paar keer in de week te maken met heftige pijnaanvallen en kost het me veel energie en moeite tot het vanzelf beter gaat.

Nou…de pijn is weer onderweg, hij komt dichterbij, die onaangename bezoeker wilt me niet loslaten. Het was een paar uur later, maar de pijn hield niet op, hij werd erger. Ik ging op mijn bed liggen en probeerde om te slapen, maar het lukte niet. Door de heftige pijn sprongen de tranen in mijn ogen. Ik rolde in mijn bed van de pijn van ene (kant) naar de andere kant. Ik werd ongeduldig, kwam mijn bed weer uit en ging achter computer zitten. Ik dacht misschien is het beter om me bezig te houden, dan voel ik de pijn misschien minder, maar tevergeefs. Ik wist al dat ik met die pijn naar de huisarts of de cardioloog moet gaan, maar het kon niet. Voor mij was het niet mogelijk om dat te doen. Met al de pijn die ik had, probeerde ik om het vol te houden en hem te negeren, maar het was niet makkelijk.

Het voelde alsof dat mijn borstkas zich in duizenden stukken wou verdelen. Mijn hart klopte heel erg snel en het voelde alsof dat iemand mijn hart in zijn vuist kneep. Ik kon niet goed ademhalen en ging paar keer naar het balkon om meer zuurstof binnen te krijgen.
Na 30 keer diep ademhalen, kwam ik weer mijn slaapkamer binnen. Het raam stond al open. Door de pijn die ik had, begon ik onbewust in mijn kamer heen en weer te lopen. Ik voelde een rare pijn in mijn hoofd, het was geen gewone hoofdpijn, maar voelde heel anders dan normale hoofdpijn waar iedereen over praat. Ik had het gevoel dat mijn hoofd uitgedroogd was, het voelde alsof dat mijn zenuwen met elkaar in een zwaar gevecht waren en elkaar wilden opeten.

Ik ging weer op mijn bed liggen, en ik keek naar het raam. Buiten was het donker, heel stil en ik hoorde alleen sissende geluiden van de wind. Mijn hart bewoog en klopte als een gekke vogel die zich vanuit een kooi wilde bevrijden. Ik legde mijn rechterhand op mijn hart en probeerde erop te drukken. Zo voelde het alsof dat ik het wilde geruststellen en ik zei steeds in mezelf: rustig…rustig…er is niks aan de hand…komt goed…je moet sterk zijn…dit is niet de eerste keer dat je zo gek te keer gaat, je hebt die heftige pijn vaker meegemaakt, dus houd het deze keer ook vol, maar diep in mijn hart wist ik dat ik mezelf voor de gek hield en dat het zo niet meer kon.

Op dat moment wou ik zo graag dat ik door een cardioloog gezien kon worden, maar naar een specialist gaan of iemand bellen om erover te kunnen praten, was niet mogelijk. Het was heel laat in de avond geworden en over paar minuten begon de nacht. Op die tijd waren er geen huisartsen bereikbaar. De enige optie was om naar de huisartsenpost te gaan, maar dat kon ik ook niet . Ik wist dat ik geen rijbewijs en geen auto had. Op die tijd rijden er ook geen bussen meer en met die heftige pijn kon ik niet alleen naar het metrostation gaan. Ik keek van het raam naar buiten, de straten leken leeg te zijn, overal was donker en er waaide een heel harde wind. Nee, zo kan ik niet naar het metrostation gaan. Het is minimaal 25 minuten lopen en met die pijn lukte het me niet. Het was ook niet verstandig en veilig om midden in de nacht op straat gaan lopen. Ik kon ook niemand bellen om hulp te vragen, omdat ik niemand had om te bellen. Er was niemand met wie ik door de telefoon even kon praten om op advies te vragen.

Ik voelde mij heel erg eenzaam, verlaten, en wist me geen raad meer. Ik voelde een brok in mijn keel, de tranen begonnen over mijn wangen te rollen, ik had geen energie meer om op mijn benen te staan, leunde me aan tegen de wand en legde mijn hoofd aan de rand van mijn bed. Met één hand hiel ik me aan de wand vast en met andere streelde ik over mijn pijnlijke hart en ik begon zachtjes te huilen. Opeens hoorde ik een stemmetje in mijn hoofd fluisteren: pak de telefoon, bel de spoedeisende hulp, vertel ze dat je heel erg pijn hebt, dat kon je tenminste proberen! Ik wist dat ik het vroeger een keer had gedaan, maar ze zeiden dat ik zelf naar het ziekenhuis moest gaan en dat ze niet zomaar thuis komen. Het ging steeds slechter met me en het voelde alsof dat met elke seconde (van de klok) de pijn en de drukte op mijn borstkas en arm nam ook toenam. Het stemmetje wou niet opgeven en fluisterde constant in mijn oren dat ik het moet doen. Ik stapte mijn bed uit, veegde de tranen weg, slikte de brok in mijn keel weg, pakte de telefoon en draaide de telefoonnummer van de huisartsenpost.

Assistente: Huisartsenpost …… te …… goedenacht…oh sorry…goedenavond, waar kan ik u mee van dienst zijn?
Ik: Goedenavond,…

Dit was mijn verhaal.
Tot de volgende keer/ het volgende verhaal.

Sabina,
Heel goed gedaan. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat ik het na heb gekeken, maar zo'n lange tekst kost veel tijd en daar heb ik niet altijd tijd voor. Als het lang duurt voordat je antwoord krijgt, is het geen probleem om het een keer opnieuw te vragen. Soms zie ik een lang verhaal op een moment dat ik geen tijd heb om het na te kijken en vergeet ik het daarna.

Ik hoop dat dit verhaal niet autobiografisch is! :eek:

Nog een paar dingen om op te letten:
- Je maakt vaak erg lange zinnen, met veel komma's. Kortere zinnen lezen makkelijker, dus ik heb soms van één zin twee zinnen gemaakt, zodat de lezer even de tijd krijgt om adem te halen.

- Let op de tijden. Je schrijft in de verleden tijd, dus dan moet je dat ook blijven doen. Ook in bijzinnen.
Bijvoorbeeld:
Ik wist dat ik mezelf voor de gek hield (niet: houd).
Hij zei dat ik niet naar de cardioloog hoefde te gaan (niet: hoef).

- Me is vaak beter dan mij:
"Ik voelde me niet zo goed" is beter dan "ik voelde mij niet zo goed".

Maar je kunt geen me schrijven in plaats van mijn.
Een brok in mijn (niet: me) keel.
Een stemmetje in mijn (niet: me) hoofd.
In sommige dialecten of in erg informele spreektaal hoor je wel eens me hoofd, maar in het algemeen Nederlands is het niet goed.
In informele taal kun je eventueel wel m'n gebruiken.
m'n hoofd = mijn hoofd
me hoofd

De meeste andere verbeteringen kleine foutjes, maar als er verbeteringen zijn die niet duidelijk zijn, kun je natuurlijk altijd om meer uitleg vragen.

Groetjes,
Joke

Sabina
Waardevol lid
Posts: 26
Joined: Tue Jul 06, 2010 11:50 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Persian
Second language: Dutch
Third language: English
Gender: Female

Re: Mijn verhaal

Post by Sabina » Fri Jul 23, 2010 12:55 am

Hoi beste Joke,

Heel erg bedankt dat met al drukte dat u heeft toch mijn lange verhaal heeft nagekeken en gecorrigeerd! Ik ben heel blij mee, nu kan ik van mijn fouten iets leren.:-D
Ik wist niet dat de meeste met vakantie zijn en daardoor niemand reageert op mijn verhaal.

En helaas moet ik zeggen dat het verhaal wel autobiografisch is!

Eigenlijk kan ik wel verhalen verzinnen, maar dat kost veel tijd en energie. Ik dacht, mijn doel op dit forum is om mijn taal te verbeteren. Het maakt niet uit of het een waargebeurde verhaal is of een zelfverzonenn/fantasie verhaal. Daarom heb ik besloten om mijn eigen verhaal van afgelopen vrijdag neer te zetten.

In ieder geval zeer dank voor alles.:)

Met vr.groet,

Sabina

User avatar
Joke
Retired moderator
Posts: 1974
Joined: Fri Jan 20, 2006 8:14 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Dutch (Netherlands)
Second language: English
Third language: German
Fourth language: French
Fifth, sixth, seventh, ..., languages: Russisch (in progress...)
Gender: Female

Re: Mijn verhaal

Post by Joke » Fri Jul 23, 2010 10:44 am

Sabina wrote:Hoi beste Joke,
Meestal zeggen we hoi Joke of beste Joke, niet allebei.
Sabina wrote:Heel erg bedankt dat u (je mag ook jij zeggen, hoor) met alle drukte dat u heeft toch mijn lange verhaal heeft nagekeken en gecorrigeerd! Ik ben er heel blij mee, nu kan ik van mijn fouten iets leren.:-D
Ik wist niet dat de meesten met vakantie zijn en daardoor niemand reageert op mijn verhaal.
De meesten verwijst naar mensen, daarom schrijven we het met een -n. Je kunt ook zeggen de meeste mensen, zonder -n.
Zie ook de laatste alinea's van deze pagina. Wat daar staat over sommige(n), geldt ook voor de meeste(n), enkele(n) en beide(n).
Sabina wrote:En helaas moet ik zeggen dat het verhaal wel autobiografisch is!

Eigenlijk kan ik wel verhalen verzinnen, maar dat kost veel tijd en energie. Ik dacht, mijn doel op dit forum is om mijn taal te verbeteren. Het maakt niet uit of het een waargebeurd verhaal is of een zelfverzonnen/fantasieverhaal.
Een zelfverzonnen verhaal (twee woorden) of een fantasieverhaal (één woord). Ik weet eigenlijk niet of je dat zo mag samentrekken.
Sabina wrote:Daarom heb ik besloten om mijn eigen verhaal van afgelopen vrijdag neer te zetten.
Ik hoop dat het weer beter gaat met jou en met je hart.
Sabina wrote:In ieder geval zeer bedankt (of: veel dank) voor alles.:)
Graag gedaan.

Joke

Sabina
Waardevol lid
Posts: 26
Joined: Tue Jul 06, 2010 11:50 pm
Country of residence: Netherlands
Mother tongue: Persian
Second language: Dutch
Third language: English
Gender: Female

Re: Mijn verhaal

Post by Sabina » Fri Jul 23, 2010 7:40 pm

Beste Joke,

Ik voel me een stuk beter, maar heb nog steeds lichte pijn. Bedankt voor je tijd, hulp en goede wensen.

Groetjes,
Sabina

Post Reply